Nijntje de film; voor het eerst naar de bioscoop

Ik had er vroeger altijd wel een mening over klaar; ouders die met hun, in mijn ogen, veel te jonge kinderen naar het circus, de bioscoop of K3 gingen. Of met heel kleine kinderen ver en lang op reis. Daar hebben ze toch niets aan, maken ze toch niets van mee? Inmiddels ben ik aangesloten bij deze kring van ouders.
Ik zie ons nog zitten, Ole 11 maanden oud, bij een zeeleeuwen-show. Op vakantie trouwens. Zal hij vast geweldig vinden! Dachten we. Met een hele mensenmassa klappend en bijna gillend van enthousiasme onder begeleiding van opzwepende muziek op de tribune wachtend op de eerste trucjes van de zeeleeuwen. Tranen in onze ogen van geluk bij de gedachte hoe geweldig Ole dit zou vinden. Maar die had alleen maar interesse in de enorme bos haar van de mevrouw voor ons. En in zijn rijstwafeltje.

Het circus hebben we naar aanleiding hiervan maar heel ver voor ons uitgeschoven, maar mama kan natuurlijk toch niet wachten met 1 van de andere mama-zoon-uitjes. Vandaag gaan we naar Nijntje de film. Jawel, in de bioscoop. Toen ik gisteravond dit plan samen met een vriendin uitwerkte, kon ik niet wachten om het aan hem te vertellen en zijn reactie te zien. Ik zou het zelfs gaan filmen bedacht ik me.

We gaan voor het eerst naar de bioscoop!

Vanmorgen om 07.45u worden we gewekt. Ole staat bovenaan de trap te schreeuwen. “Papa!! Ik ben wakker!” Hij komt tussenin zitten met de Iphone van papa en gaat vervolgens, zonder geluid, Teletubbies kijken. Madee ligt nog in diepe slaap naast hem. Wij doezelen nog wat weg.

Op een gegeven moment schieten mijn ogen open; ik kan hem nu eindelijk vertellen dat we naar de bioscoop gaan! “Ole, weet je wat we vanmiddag gaan doen?” vraag ik hem terwijl ik me meteen realiseer dat ik geen telefoon in de aanslag heb om zijn reactie vast te leggen. Vragend kijkt hij me aan. “We gaan naar de bioscoop!”  Misschien moet ik eerst uitleggen wat een bioscoop is, hij kijkt me zo vreemd aan. “Een bioscoop is een grote zaal met heel veel stoelen en 1 hele grote televisie. Zo kunnen er heel veel mensen tegelijk naar de televisie kijken. Vanmiddag gaan we daar naartoe, kijken naar een film over Nijntje die naar de dierentuin gaat! Leuk he?” “ja”. Hij draait zijn hoofd weer richting de Iphone om Teletubbies verder te kijken.

Mama, wat is een bioscoop?

Mmmm. Dit is niet de reactie die ik had verwacht. Ik had gedacht dat hij het uit zou schreeuwen “Jaaaaaa dat wil ik wel!!” of  “Jaaaaa dat vind ik wel heel leuk!” zoals hij zo goed kan, enthousiast reageren. Ben meteen blij dat ik het niet heb gefilmd. In de loop van de dag kaarten we het nog een paar keer aan. “Ole, weet je nog waar je naartoe gaat vanmiddag?” “Ja. Naar de bioscoop”. Zonder op te kijken gaat hij verder waar hij mee bezig is. “Maar wat is een bioscoop eigenlijk?” vraagt papa. “Nou, daar kan je naar Nijntje kijken”. Dus. Hij weet in ieder geval waar we naartoe gaan.

Voor ons nog even geen overvolle met popcorn-lucht gevulde Pathé-zaal maar een leuke, kleine, intieme bioscoop in Castricum. We halen de kaartjes op en lopen de zaal binnen. “Kijk Ole, daar achter dat grote gordijn is de heeeeeele grote televisie”. Hij deinst meteen terug. “Dat wil ik niet zien mama!” zegt hij angstig. Het zal toch niet gebeuren dat ik hier straks de zaal weer uit ga zonder dat we Nijntje hebben gezien denk ik meteen. “Kom, gaan we daar zitten.” We ploffen neer naast het vriendje van Ole en zijn mama. Stil zit Ole voor zich uit te staren bij mij op schoot.

Nijntje de film

Als het licht wat dimt gaan de gordijnen open en verschijnt de televisie. Hij verroert zich niet. Totdat het eerste voorstukje van een andere film komt. Ik voel de spanning stijgen op m’n schoot, gespannen houdt hij mijn handen vast. Op zo’n groot scherm is alles in het begin spannend natuurlijk, maar ik vraag me wel meteen af of hij het nog leuk gaat vinden. Maar dan begint het: Nijntje de film. Nijntje en haar vriendjes verschijnen meer dan levensgroot op het scherm en de vrolijke muziek klinkt door de speakers. Ik weet meteen dat dit leuk gaat worden!

Na een half uur staat Ole samen met z’n vriendje te swingen en mee te zingen, te grappig. Hij maakt dit wel degelijk bewust mee besluit ik. Op de terugweg is het in de auto stil op de achterbank. Ineens hoor ik zachtjes: “Ik vond het heel leuk mama”. Ik neem terug wat ik ooit heb gezegd over te vroeg met kindjes naar de bioscoop gaan.

*Uitgelichte foto via Shutterstock

Gerelateerde artikelen

Back to top button
Close