Waterpokken; ze houden je lekker bezig

Als je graag een kind wilt denk je aan de mooie momenten die je samen zult hebben. De eerste lach, het eerste woordje, het eerste stapje. Waar je niet aan denkt: de eerste kinderziekte. Tijn heeft de waterpokken. En dat is hard werken.

Tijn zit al een paar dagen niet zo lekker in zijn vel. Hij is moe en slaapt veel. Dinsdagavond gaat het slapen moeizaam en  hij voelt warm. We meten 39 graden koorts. Een zetpil helpt nauwelijks. Hij is minder warm, maar wordt om het uur gillend en boos wakker. Hij wil niks en gooit zelfs zijn beer weg. Het lukt om hem rustig te krijgen, maar het blijft een gebroken nacht.

Tijn is ziek en ik ben moe. Ik besluit ’s nachts dat ik thuis zal blijven van mijn werk. Ik vind het lastig om patiënten af te moeten zeggen, maar ik wil nu bij mijn kind zijn.

De volgende ochtend begrijp ik wat er aan de hand is. Tijn zit onder de bultjes. Het worden er steeds meer, ze worden steeds groter en er verschijnen blaasjes. Dit kan niet missen: waterpokken.

Tijn lijkt er weinig last te hebben en heeft geen jeuk. Hij is wel moe. Hij was pas om half negen wakker, maar loopt om tien uur naar de gangdeur. Het teken dat hij naar bed wil.

Het is van korte duur. Al snel hoor ik hem huilen. Misschien is hij niet moe genoeg. Ik haal hem uit bed. Samen kijken we filmpjes op de laptop. Al snel wordt hij hangerig en mopperig. We doen een vroege lunch en ik leg hem weer in bed. Daar is het alleen maar huilen. Niks helpt. Hij wil niet in bed, niet uit bed, niet bij mama liggen, niet bij mama zitten, wel beer, geen beer. Alleen masseren vindt hij fijn. Hij gaat er alleen niet van slapen.

Lees ook: Ontstoken waterpokken worden abces

Ik kleed Tijn aan en zet hem in de buggy. Even naar buiten, een rondje lopen en meteen anti-waterpokkenspullen halen. Misschien dat dat helpt.

Als we thuis zijn smeer ik Tijn in, bestrooi hem met talkpoeder en neem hem op schoot. Binnen twee tellen valt hij in slaap. Voorzichtig leg ik hem in bed. Zachtjes probeer ik de gordijnen dicht te doen. Dat lukt niet. Achter me hoor ik hard gehuil. Ik neem hem weer op schoot. Wederom is hij snel in dromenland. Ik sluip weg en ga zelf ook even liggen. Het duurt precies een kwartier. Tijn is wakker. En gaat niet meer slapen.

Ik neem hem mee naar beneden. We eten en drinken iets. Na een half uur loopt hij huilend door de kamer en wrijft in zijn ogen. Toch nog een keer proberen. Hij ligt drie kwartier huilend in bed. Nadat ik voor de derde keer bij hem ga kijken heb ik er genoeg van. Uit bed en naar beneden. En daar blijven we ook.

Hij lijkt mijn vastberadenheid te voelen en gaat lief spelen. Ik kan zelfs een tijdschrift lezen. Om vijf uur geef ik hem te eten. Om half zes gaat hij in bad. Om zes uur ligt hij, helemaal uitgeteld, in bed. Hij slaapt. En blijft slapen!

Ik ben gesloopt. Als ik naar mijn werk was gegaan, was ik waarschijnlijk minder moe geweest. Maar ik heb het graag gedaan. En met liefde. Maar nu eerst slapen. Morgen weer een dag…..

*Uitgelichte foto via Shutterstock

Tags
Back to top button
Close