Moeder én control freak. Gaat dat eigenlijk wel samen? - AllinMam.com

Moeder én control freak. Gaat dat eigenlijk wel samen?

Ik kan nogal een control freak zijn. Zo, dat is eruit. Op zich niets mis mee, toch? Zolang het een beetje binnen de perken blijft en mijn omgeving er niet te veel last van heeft kunnen de control freak en ik prima met elkaar door één deur.

Het wordt lastiger wanneer er een kind a.k.a. Fender in beeld komt. Je kent het gezegde “two’s company, three’s a crowd”? Nou dat is ongeveer wat er gebeurde toen Fender werd geboren. Nu heb ik niet bij alles de neiging om de touwtjes in handen te houden en gaat het naarmate hij ouder wordt steeds beter maar af en toe barst de control freak nog wel eens uit zijn velletje.

Kindervingertjes en deuren

Zo ook afgelopen dinsdag. Fender is om 05:30 uur klaarwakker en ik heb het geluk een ochtendmens te zijn. Dus, zo flexibel als ik ben haal ik Fender uit z’n bed en bedenk mij ineens dat we wel bij een vriendin koffie kunnen gaan drinken. Daar voltrekt zich het eerste peuterdrama. Meneer bedenkt dat het wel leuk is om met de deur te spelen en mijn vriendin zegt nog voorzichtig dat hij dit de vorige keer ook al deed. Ik waarschuw hem, leg hem uit wat er gebeurt als zijn vingers er tussen komen maar voor ik het weet hobbelt hij na mijn uitleg weer richting deur. Ik besluit hem maar te laten. Worst idea ever want luid gekrijs stijgt op uit de bijkeuken. Meneer heeft zijn vingertjes vast zitten tussen de deur. Ik blijf kalm, troost hem en we vertrekken naar huis.

‘s Middags zitten we bij mijn schoonmoeder en in een onbewaakt ogenblik valt een ladekastje dicht terwijl Fender zijn vingertjes nog stevig om de lade heeft geklemd. Hij begint zo hard te huilen dat hij paars aanloopt en geen adem meer haalt. Oma in tranen, Fender in tranen en ik blijf verbazingwekkend genoeg rustig en troost Fender. Ik aai en knuffel totdat er weer een hap lucht genomen wordt en zijn gezichtje weer langzaam normaal roze kleurt. Samen inspecteren de vingers en concluderen we dat alles er nog aan zit en functioneert. “Oke, dat was wel schrikken, de tweede keer al vandaag” bedenk ik me en ik kijk nog eens naar mijn zoons mollige vingertjes die al weer heel tevreden een koekje vasthouden.

Je kunt het je haast niet voorstellen maar ’s avonds voltrekt zich praktisch hetzelfde scenario, nog even vlak voor het naar bed gaan. Ditmaal is het écht feest want Fender propt zijn peuterhandje tussen het scharnier van de kelderdeur en ik probeer diezelfde deur dicht te doen. Er begint wat te kraken en ik bedenk me te laat dat het wel eens zijn vingers kunnen zijn. Ik kijk achter de deur en zie daar Fender zijn verschrikte gezichtje en mijn maag draait zich om. Luid vloekend haal ik hem bij de deur vandaan en hou zijn handje onder de kraan. Dit keer kan ik mijn tranen niet inhouden en huilt mijn moederhart met Fender mee. Een half uurtje later zijn Fender z’n tranen gedroogd, lijkt er niks gebroken en leggen ik en Wouter hem op bed.

Move over, control freak!

Ik kan echter dat nare gevoel in m’n maag en dat gekraak in mijn oren maar niet kwijtraken en baal zo van mijzelf dat ik niet goed genoeg heb opgelet. Ik google er lustig op los en Wouter betrapt mij terwijl ik kind vingers tussen de deur gebroken in toets. Hij lacht wat en zegt heerlijk nuchter “joh, kan gebeuren, maak je je er nu nog druk om?”. Ik protesteer nog wat maar bedenk me later dat het inderdaad geen zin heeft om mijzelf zo te straffen. Er gaan waarschijnlijk nog veel meer van dit soort ongelukjes gebeuren – de teller blijft maar lopen – omdat ik nou eenmaal geen ogen in mijn achterhoofd heb. Of het gaat lukken weet ik niet maar ik denk dat ik de rollen maar eens om moet gaan draaien.“Move over, control freak! Fender’s my new company, you are the crowd!”

Zou het helpen?

*Uitgelichte foto via Shutterstock

Over Tessa Sophia

28 jaar, getrouwd, huisje boompje konijn én kind, zangeres. Houdt van schrijven, zingen, hardlopen en van een goed verhaal. Vertelt je graag eerlijk over hoe ze het ouderschap ervaart, hoe het haar niet altijd lukt om alle ballen hoog te houden en hoe hilarisch het soms is om mama te zijn van een ondernemende dreumes.

1 reactie

  1. Herkenbaar.!!!!
    Mijn kinderen zijn inmiddels 12 en 15 jaar.
    Maar als je kind iets heeft, dit doet een moeder hart zo pijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge