De romantiek van een hysterisch heerlijk avondje

Romantiek, gezelligheid en dat nostalgische gevoel van ‘het heerlijke avondje’. Wij vieren al sinds er kinderen zijn geboren Sinterklaas gezellig met de hele familie. En dat begint weken vooraf met een appje: “Heb jij al ideeën wat je gaat kopen voor pakjesavond?” Om te voorkomen dat het ene kind alleen maar speelgoed krijgt, terwijl het andere kind voornamelijk zijn of haar naam op ‘de zachte pakjes’ aantreft. Van budgetten ben ik inmiddels allang afgestapt, ik kijk voornamelijk naar de factor ‘blijdschap met cadeau’. Waarbij er 1 of 2 voltreffers bij moeten zitten en de rest best praktisch mag zijn.

Enfin, wanneer ik terugkijk naar mijn eigen jeugd en pakjesavond herinner ik me vooral de warmte, spanning en euforie. Maar toen brak de tijd aan waarin ik niet meer het kind was, en als ouder het tafereel instapte. En dat was een klein beetje schrikken. De nieuwe pakjesavonden verliepen ongeveer zo; “Wie heeft de zak met pakjes? Weet je dat niet? Jij zei toch…” “Zitten de pakjes van jullie er al bij in?” Wat?! Staan ze al voor de deur, dat gaan de kinderen zien!” “Nee, lieverd, even rustig gaan zitten, nu even niet springen” “Ah nee hè, limo omgevallen!”

Op de achtergrond klonk er dan wel ergens een huilende baby of peuter. En wanneer de zakken pakjes eenmaal binnen stonden, ging dat steevast ongeveer zo; “Nee, nog niet uitpakken! We gaan dobbelen!!” “Oeh, voorzichtig, er zit iets breekbaars bij!”. Kinderen die met verhitte hoofdjes al pakjes openscheurend door de kamer liepen en ouders die gespannen toekeken of het cadeautje wel enigszins in de smaak vielen… En in het treurigste geval het achteloos aan de kant smeten.

En zodra de hele uitpak exercitie achter de rug was, was het feest eigenlijk wel een beetje afgelopen omdat de kinderen doodop waren na alle opgebouwde spanning, of juist totaal over de toeren. En ik? Toe aan een wijntje, na alle organisatie en het handhaven van kinderen die de weken daarvoor ‘vol verwachting’ waren. Nee, de associaties bij ‘het heerlijke avondje’ waren in deze nieuwe rol wat ontnuchterend.

Maar wees gerust, er is hoop! De kinderen zijn inmiddels groter geworden en vinden het heerlijk om met elkaar ‘Pictionary’ te spelen en die cadeaus zijn natuurlijk mooi meegenomen, maar uiteindelijk zie ik ook hun ogen het opgetogen genieten van het samenzijn. En over heel, echt heel veel jaar, dan zal ik hoop ik nog eens aan deze blog denken en hen zien zwoegen.

Gerelateerde artikelen

Back to top button
Close