Knuffel mee of niet?

Ik breng mijn dochter naar bed. Van Sinterklaas heeft ze zo’n heerlijke, zachte onesie gekregen. We stoeien en knuffelen wat en dan is het mooi geweest. Pappa is nu moe. Ik vraag om een afscheidshug en wil net het licht uitdoen als de gevreesde vraag komt: “waar is poppie?”. Poppie is een knuffelbeest, vermoedelijk een konijn, dat ooit wit was en dat vrijwel onlosmakelijk met mijn dochter is verbonden. En dat poppie nu kwijt is, is een ware ramp want zonder gaat ze niet slapen. Op enig moment dachten mijn vrouw en ik slim te zijn en nog 2 exact dezelfde poppies te kopen om van alle sores af te zijn. Maar daar trapte dochter niet in. Ik weet niet of ze het verschil ziet, ruikt of proeft maar met die andere 2 poppies kruipt ze niet in bed. Na een half uur heb ik DÉ officiële poppie ergens onder een kussen van de bank gevonden en kunnen we eindelijk allemaal gaan rusten. Gelukkig.

De volgende morgen heeft iedereen weer goede zin. Dochter wordt in haar nieuwe onesie weer flink door mij geknuffeld en geaaid. Maar dan vraagt ze of poppie vandaag mee naar school mag. Ik krijg het direct benauwd. Dan heb ik geen enkele controle meer over poppie. En als poppie definitief kwijtraakt vermoed ik dat mijn leven voorbij is. “Nee schat dat vind ik niet goed. Zo’n grote meid hoeft haar knuffel niet overal mee naartoe te nemen”.

Die middag speelt mijn dochter braaf thuis en ik blader wat door folders. Af en toe kom ik bij haar een wangkusje en een knuffel halen. Moet kunnen he. Dan besluit ik even naar de winkel te rijden voor een interessante aanbieding. Ik aai mijn dochter over haar bol en vraag haar of ze haar jas wil aantrekken. Ze is klein dus ze moet even met mij mee. En dan krijg ik het deksel op mijn neus. “Nee pappa ik blijf hier. Zo’n grote jongen als jij hoeft zijn knuffel niet overal mee naartoe te nemen”.

*Uitgelichte foto door Kate Aedon | Shutterstock

Gerelateerde artikelen

Back to top button
Close