Tuimelen met de peuter

Tuimel-les. Daar moet ik naartoe volgens andere mama’s als ik hen vertel dat ik Ole steeds vaker wel achter het behang kan plakken. “Hij moet bijna naar school zeker, die laatste maanden voor ze 4 worden zijn killing!” zegt een mama uit de buurt. Zo erg is het nu ook weer niet, maar ik heb wel het idee dat hij toe is aan “iets nieuws”. “Tuimel-les is zo leuk! En goed voor hem, kan hij lekker z’n energie kwijt.” En dus ga ik op zoek.

Er is niet veel aanbod bij ons in de buurt qua tuimel-lessen, maar ik vind een sportschool waar ze op maandagmiddag om 15.30u tuimel-les geven. Als ik een mevrouw van de sportschool aan de telefoon heb word ik zelf aardig enthousiast. Ze vertelt dat er eerst een proefles is en vervolgens een proefmaand. Tijdens deze proefperiode kun je een judo-pakje lenen zodat je niet meteen hoge kosten hebt gemaakt als na 3x blijkt dat meneertje het niets vindt. Wacht even. Een judo-pakje?

Tuimelen

Ik fantaseer over Ole in een judo-pakje. Hoe cool zou dat staan? Ik zie hem al heen en weer rennen en rollen over die mat. Geen idee wat ze verder nog doen. “Ole! Weet je wat we volgende week gaan doen?” Hij komt naar me toe lopen en kijkt me vragend aan. “We gaan naar tuimel-les!” “Jippie! Dat vind ik leuk!” hij springt een paar keer op en neer. “Uhhh… Wat is tuimel-les eigenlijk mam?”  “Bij tuimel-les zijn er ook andere kindjes en dan gaan jullie met z’n allen leuke dingen doen. Stukjes rennen en rollen over de grond en weet je wat helemaal leuk is? Alle kindjes hebben een wit judo-pakje aan. Heel stoer!” Zijn gezichtsuitdrukking verandert. “Maar dat wil ik niet!” Hij balt zijn vuisten en slaat die naar beneden tegen zijn benen aan. Hij kijkt heel boos. “Ik wil niet zo’n pakje aan!” Nou, dat wordt wat.

De dagen voor de bewuste maandag zeg ik hem steeds dat het bijna zover is. “Jaaaa!” roept hij dan enthousiast. Om er vervolgens meteen aan toe te voegen: “Maar ik wil niet zo’n pakje aan”. Zelfs als we eenmaal bij de sportschool voor de deur staan deelt hij het nog een keertje mee, gewoon voor de zekerheid. Hij loopt voor me uit naar binnen, bij de receptie melden we ons en ik krijg een stapeltje mee. Het pakje. “Kijk Ole, stoer!” Ik laat het stapeltje zien en wijs meteen naar even verderop, waar al wat jongetjes rond rennen in de pakjes. Hij is niet overtuigd en loopt met een sip gezicht achter me aan naar de kleedkamer.

Had ik verwacht dat hij stennis zou gaan maken? Eigenlijk wel. Maar hij laat het gebeuren, ik trek het judopakje bij hem aan. Hij kijkt nog steeds een beetje boos, dat wel.

We gaan naar de zaal en de kindjes zitten allemaal op rijtje aan de rand van de mat. “Ga er maar bij zitten Ole”, ik wijs naar de kindjes. “Nee ik wil niet!” Hij houdt mijn been vast. Heel handig aangezien ik Madee op mijn arm draag. Ik ga zitten en we kijken naar de les die begint. Hij gaat er vast zo wel bij zitten. Maar nee hoor, dat doet hij niet. En dus ga ik samen met Madee en Ole óók aan de rand van de mat zitten. Meedoen wil hij niet; hij wil alleen maar kijken. “Ole, alle papa’s en mama’s gaan naar beneden toe, die mogen niet bij de les blijven. Ik ga ook naar beneden met Madee, dan kom ik straks als de les afgelopen is weer naar boven om je te halen. Goed?” Ik verwacht dat hij dat helemaal niet goed vindt maar hij knikt en kijkt weer naar de rollende kindjes. Ik sluip de zaal uit en kijk nog een keer om. Ik zie hem naar het midden kruipen waar het groepje bij elkaar gekomen is en de leraar naar hem gebaart om erbij te komen.

Na 3 kwartier beneden wachten ga ik samen met Madee weer naar boven om hem te halen. Als ik aan kom lopen zie ik Ole weer in z’n eentje langs de rand van de mat zitten. Als de les is afgelopen schieten alle kindjes naar buiten, ook Ole komt breed lachend aan rennen. “Was het leuk?” vraag ik en hij knikt enthousiast. De leraar vertelt nog even dat hij bepaalde dingetjes mee deed en andere dingetjes weer niet. Naar de kleedkamer, judo-pakje uit, kleren weer aan.

Als we naar de receptie lopen om het pakje weer terug te geven tikt Ole me aan. “Ik vond het heel leuk mama!” zegt hij. “Dus je wilt volgende week ook weer tuimelen?” vraag ik hem. Hij schudt hard zijn hoofd heen en weer. “Nee mama, 1x is genoeg.”

 

Gerelateerde artikelen

Back to top button
Close