Uit ander hout gesneden

foto (2)Dat bepaalde karakter-eigenschappen er vanaf de geboorte al in zitten ondervinden wij aan den lijve. Ole is over het algemeen een rustig, beheerst, sociaal, beleefd en vriendelijk mannetje. Natuurlijk heeft hij ook wel eens zijn uitbarstingen, maar over het algemeen luistert hij goed wanneer we dingen uit leggen en vallen er goede afspraakjes met hem te maken. Madee is een knuffeltje, maar temperamentvol, zo nu en dan enorm opvliegerig en oei, als ze iets in haar hoofd heeft…

In de Albert Heijn stuitert ze tegenwoordig de Bugaboo uit bij elk produkt wat ik uit de schappen pak. Ze wil alles vasthouden. Als ze in bad zit en we haar er uit halen om af te drogen horen mensen 2 straten achter ons haar brullen. Vervolgens “rolt” ze zichzelf uit woede droog op het aankleedkussen, helemaal van streek en vaak tot kokhalzen aan toe. Krijgt Ole eerder zijn schaaltje met fruit toegeschoven dan zij dan springt ze op en neer in haar kinderstoeltje, leunend op het blad en harde kreten uitslaand. Alsof ze wordt overgeslagen. Vorige week op de kermis zit ze voor het eerst in de draaimolen. Prachtig vindt ze het! Maar als ze er uit moet… schreeuwen en nog eens schreeuwen. Ole staat erbij en kijkt ernaar. “Hier kan ik nog wat van leren” denkt hij waarschijnlijk.

Nu heeft Madee de driewieler ontdekt. Ze kan nog niet bij de trappers maar ze vindt het prachtig om er op te zitten en het is helemaal te gek wanneer papa haar voort duwt. Het mooie weer van gister nodigt papa uit om een blokje met Ole en Madee om te gaan. Ole op zijn loopfiets, Madee op de driewieler. Ze glundert van oor tot oor wanneer ze op de driewieler wordt gezet. Ik kijk vanuit de deuropening hoe ze weg rijden. Madee draait haar hoofdje nog even om en zwaait. Ole is de hoek al om. Na een half uurtje komen ze terug. “Was het leuk?” vraag ik. “Ja!” schreeuwt Madee. Ze zegt tegenwoordig overal “ja” op. En hard ook. Papa tilt haar van de driewieler af. Meteen schreeuwt ze het uit en gooit haar hele lijf naar achter. We kunnen net haar hoofdje opvangen wat op een haar na het kozijn van de voordeur mist. “Zo he, die heeft er zin in!” roept papa. “Maar, Madee, ik weet het goed gemaakt. Kom maar mee.” Hij loopt met een brullende Madee naar ons kleine achtertuintje, zet daar de driewieler neer en zet haar weer in het zitje. Meteen is ze stil. Ze verroert zich niet. Ole, ik en papa staan naar haar te kijken, ze zit stoicijns voor zich uit te kijken. Alsof ze wil zeggen “Hier ga ik voorlopig niet vanaf.” Ik ga verder met eten maken. Zo nu en dan kijk ik even naar haar, steeds zit ze hetzelfde. Als we gaan eten vraag ik haar of ze ook komt. “Madee, kom je ook eten?” “Ja!” roept ze hard en ze strekt haar armpjes naar me uit. Ik pak haar op en geef haar een knuffel. “Wat een draakje ben je toch” lach ik in mezelf. “Met jou krijgen we nog heel wat te stellen.”

Madee wordt er zo eentje die midden in het gangpad van de Appie gaat liggen krijsen. Omdat ze iets wil wat ik niet wil. Nou, ik loop gewoon door. Zeg ik nu.

Gerelateerde artikelen

Back to top button
Close